A TRANSGRESIÓN NÓMADE
(do
canto das aves)
A resaca do agasallo popular
encheu
de hálito e recendo acedo
os
banzos da praza maior.
Sentado
no silencio da miña soidade,
onte
mirei como pasaba o tempo
polas
montañas azuis, aloumiñándoas,
co
solpor nas mans,
cara á luz da aura da alba.
Gardaron
os anacos de vidro de cores
dentro
dunha caixa de coiro,
para
non esquecer a cantiga de ferro.
E
fóronse apagando, aos poucos,
as
cores e as transparencias
e xurdiu a túa voz,
peneirando
a noite pola fiestra.
Dentro
da escuridade
prometereiche
a luz para saír,
por
mirar se podo sentar contigo
ver o tempo pasar.
Despois
de entrar, deixa-la porta aberta
para volver saír.
ás veces non é doado;
mellor deixala acesa.
E
quedar?
Quedar?!
Iso é outra historia.
Xa
vén amencendo, moi lene,
a
luz pulsátil dende as tebras,
desarranxando
o silencio
co canto das aves.
LA
TRANSGRESIÓN NÓMADA
(del canto de las aves)
La
resaca del regalo popular
llenó
de hálito y aroma ácido
los
escalones de la plaza mayor.
Sentado
en el silencio de mi soledad,
ayer
miré cómo pasaba el tiempo
por las
montañas azules, acariciándolas,
con el atardecer en las
manos,
hacia la luz del aura de la alba.
Guardaron
los trozos de vidrio de colores
dentro de una caja de cuero,
para no
olvidar la cantiga de hierro.
Y se
fueron apagando, poco a poco,
los
colores y las transparencias
y surgió tu voz,
tamizando
la noche por la ventana.
Dentro de la oscuridad
te
prometeré la luz para salir,
por
mirar se puedo sentar contigo
ver el tiempo pasar.
Después
de entrar, dejar la puerta abierta
para volver a salir.
Salir,
aún con la puerta abierta,
a veces no es fácil;
apagar
la luz ya ni te cuento,
mejor dejarla encendida.
Y
quedar?
Quedar?!
Eso es
otra historia.
Ya
viene amaneciendo, muy leve,
la luz
pulsátil desde las tinieblas,
desarreglando
el silencio
con el canto de las aves.
Ningún comentario:
Publicar un comentario