sábado, 5 de setembro de 2026

TRANSGRESIÓN

 A TRANSGRESIÓN NÓMADE

(do canto das aves)

 

A resaca do agasallo popular

encheu de hálito e recendo acedo

os banzos da praza maior.

 

Sentado no silencio da miña soidade,

onte mirei como pasaba o tempo

polas montañas azuis, aloumiñándoas,

                        co solpor nas mans,

cara á luz da aura da alba.

 

Gardaron os anacos de vidro de cores

dentro dunha caixa de coiro,

para non esquecer a cantiga de ferro.

 

E fóronse apagando, aos poucos,

as cores e as transparencias

e xurdiu a túa voz,

peneirando a noite pola fiestra.

 

Dentro da escuridade

prometereiche a luz para saír,

por mirar se podo sentar contigo

ver o tempo pasar.

 

Despois de entrar, deixa-la porta aberta

para volver saír.

 Saír, aínda coa porta aberta,

ás veces non é doado;

 apaga-la luz xa nin che conto,

mellor deixala acesa.

 

E quedar?

Quedar?!

Iso é outra  historia.

 

Xa vén amencendo, moi lene,

a luz pulsátil dende as tebras,

desarranxando o silencio

co canto das aves.


LA TRANSGRESIÓN NÓMADA

(del canto de las aves)

 

La resaca del regalo popular

llenó de hálito y aroma ácido

los escalones de la plaza mayor.

 

Sentado en el silencio de mi soledad,

ayer miré cómo pasaba el tiempo

por las montañas azules, acariciándolas,

                      con el atardecer en las manos,

hacia la luz del aura de la alba.

 

Guardaron los trozos de vidrio de colores

dentro de una caja de cuero,

para no olvidar la cantiga de hierro.

 

Y se fueron apagando, poco a poco,

los colores y las transparencias

y surgió tu voz,

tamizando la noche por la ventana.

 

Dentro de la oscuridad

te prometeré la luz para salir,

por mirar se puedo sentar contigo

ver el tiempo pasar.

 

Después de entrar, dejar la puerta abierta

para volver a salir.

Salir, aún con la puerta abierta,

a veces no es fácil;

apagar la luz ya ni te cuento,

mejor dejarla encendida.

 

Y quedar?

Quedar?!

Eso es otra  historia.

 

Ya viene amaneciendo, muy leve,

la luz pulsátil desde las tinieblas,

desarreglando el silencio

con el canto de las aves.