sábado, 5 de setembro de 2026

TRANSGRESIÓN

 A TRANSGRESIÓN NÓMADE

(do canto das aves)

 

A resaca do agasallo popular

encheu de hálito e recendo acedo

os banzos da praza maior.

 

Sentado no silencio da miña soidade,

onte mirei como pasaba o tempo

polas montañas azuis, aloumiñándoas,

                        co solpor nas mans,

cara á luz da aura da alba.

 

Gardaron os anacos de vidro de cores

dentro dunha caixa de coiro,

para non esquecer a cantiga de ferro.

 

E fóronse apagando, aos poucos,

as cores e as transparencias

e xurdiu a túa voz,

peneirando a noite pola fiestra.

 

Dentro da escuridade

prometereiche a luz para saír,

por mirar se podo sentar contigo

ver o tempo pasar.

 

Despois de entrar, deixa-la porta aberta

para volver saír.

 Saír, aínda coa porta aberta,

ás veces non é doado;

 apaga-la luz xa nin che conto,

mellor deixala acesa.

 

E quedar?

Quedar?!

Iso é outra  historia.

 

Xa vén amencendo, moi lene,

a luz pulsátil dende as tebras,

desarranxando o silencio

co canto das aves.


LA TRANSGRESIÓN NÓMADA

(del canto de las aves)

 

La resaca del regalo popular

llenó de hálito y aroma ácido

los escalones de la plaza mayor.

 

Sentado en el silencio de mi soledad,

ayer miré cómo pasaba el tiempo

por las montañas azules, acariciándolas,

                      con el atardecer en las manos,

hacia la luz del aura de la alba.

 

Guardaron los trozos de vidrio de colores

dentro de una caja de cuero,

para no olvidar la cantiga de hierro.

 

Y se fueron apagando, poco a poco,

los colores y las transparencias

y surgió tu voz,

tamizando la noche por la ventana.

 

Dentro de la oscuridad

te prometeré la luz para salir,

por mirar se puedo sentar contigo

ver el tiempo pasar.

 

Después de entrar, dejar la puerta abierta

para volver a salir.

Salir, aún con la puerta abierta,

a veces no es fácil;

apagar la luz ya ni te cuento,

mejor dejarla encendida.

 

Y quedar?

Quedar?!

Eso es otra  historia.

 

Ya viene amaneciendo, muy leve,

la luz pulsátil desde las tinieblas,

desarreglando el silencio

con el canto de las aves.




xoves, 30 de xullo de 2026

VAIXEL

No peirao os nenos inseríronlle nas velas e no mascarón de proa,

rumbos imaxinarios e seguía a travesía por soños descoñecidos

na proba abstracta do porrón de vidro,

para move-la rosa dos ventos no gobernallo

e crear, a eito, novos ronseis de fantasía.

 

Marchei singrar de novo as brancas horas, mornas,

do reloxo das ondas,

só pola cor azul do recendo da mar, que abrangue o tempo

dende o alén das idades e dos deuses.

 

Vivir nos soños baleiros argallando andrómenas incríbeis,

sen quen me retrotraia ao son das ás dos morcegos,

nin eu ser quen de me remontar no sino do facho amarelo,

neste enfebrecido fado etéreo, que herdei dos ventos,

nunha espiral, sen xeito, dándolle as mesmas voltas

ao mesmo veo, variando as cores e as transparencias,

navegando o mar de sempre, que sempre, sempre é outro

no milagre do alento, acendendo unha luz, nova cada día

                                               nos eidos do esquecemento.

 

Despois de ter o rumbo feito algo se torceu

no compás da balea piloto

e a manda acabou varada no taro, sen hálito.

 

Baixamar de auga doce na baía, berro inane  de chamada

ao fondo infindo azul,  perdéndose,

enguedellada nos cons da bocana

ao pé da atalaia.

 

As patas da garza negra escriben, sen luz, con letra miúda

enriba das ondas cantigas da amores prohibidos.

Bicos roubados á vertixe do cantil branco.

 

Fun buscar máis soños e non achei a saída de volta. 


BAJEL

En el muelle los niños le insertaron en las velas 

                                      y en el mascarón de proa,

                                               rumbos imaginarios 

y seguía la travesía por sueños desconocidos

en la prueba abstracta del porrón de vidrio,

para mover la rosa de los vientos en el timón

y crear, a mansalva, 

                 nuevas estelas de fantasía.

 

Marché singlar de nuevo las blancas horas, tibias,

del reloj de las  ondas,

sólo por el color azul del aroma de la mar, 

que abarca el tiempo 

desde el otro lado de las edades y de los dioses.

 

Vivir en los sueños vacíos 

                              discurriendo tinglados increíbles,

sin quién me retrotraiga 

al sonido de las alas de los murciélagos,

ni yo ser quién de remontarme 

                              en el halo de la antorcha amarilla,

en este enfebrecido hado etéreo, 

                              que heredé de los vientos,

en una espiral, desmadejada, dándole las mismas vueltas

al mismo eje, variando los colores y las transparencias,

navegando el mar de siempre, 

que siempre, siempre es otro,

en el milagro del aliento,

encendiendo una luz, nueva cada día

                                          en el territorio del olvido.

 

Después de tener el rumbo hecho

algo se torció en el compás de la ballena piloto

y la manada acabó varada en el bajío, sin resuello.

Bajamar de agua dulce en la bahía,

grito inane de llamada al fondo infinito azul, 

perdiéndose, enmarañada en los arrecifes de la bocana

al pie de la atalaya.

 

Las patas de la garza negra escriben, sin luz, 

                                          con letra menuda

                                          encima de las olas, 

cantigas de amores prohibidos. Besos robados

al vértigo del acantilado blanco.

 

Fui a buscar más sueños y no hallé la salida de vuelta.



venres, 12 de xuño de 2026

SOLSTICIO

 MAXESTOSA AFOUTEZA DA COUZA AZUL

(buscando o solsticio)

 

No transinfindo do son límpidas transparencias

navegan no silencio etéreo das ás das couzas azuis.

 

Polo cantil revertido da retorta vén berrando, xordo,

o trebón, fendendo o silencio da soidade.

 

Contra as fiestras baleiras estoura o recendo do voo

silandeiro da palabra e vaise, levando os soños

dela namorados.

 

A luz oblicua do solpor tingue de ouro

as ás da couza azul.

 

Abandoneina, fuxidía, belida couza efémera,

alambicando o ar, sen tempo, ao redor do cumio

do monte Castelo, mentres viña a choiva.

 

Pechouse de néboa o val, vén de norte a choiva

polo río cunha cantiga fría no murmurio da auga.

 

Deixei ir, belida, a palabra ceibe, voar no ceo,

para traer, de volta, a choiva ao páramo ermo,

cun empurrón máis ao infindo, para deixar saír a alma.

 

Remexendo coa luz tola as sombras do acubillo

chegou a noite pecha, berrando cos lóstregos.

do trebón.

 

 

MAJESTUOSO AFÁN DE LA POLILLA AZUL

(buscando el solsticio)

 

En el transfinito del son, límpidas, transparencias

navegan en el silencio etéreo

de las alas de las polillas azules.

 

Por el acantilado revertido de la Retorta

viene chillando, sordo, el turbión,

hendiendo el silencio de la soledad.

 

Contra las ventanas vacías explota el aroma

del vuelo callado de la palabra y se va,

llevando los sueños de ella enamorados.

 

La luz oblicua del atardecer tiñe de oro

las alas de la falena azul.

 

La abandoné, huidiza, bella polilla efímera,

alambicando el aire, sin tiempo, alrededor

de la cumbre del monte Castelo,

mientras venía la lluvia.

 

 Dejé ir, hermosa, la palabra libre, volar en el cielo,

para traer, de vuelta, la lluvia al páramo yermo,

con un empellón más al infinito,

para dejar salir el alma.

 

Batiendo, con la luz loca, las sombras del cobijo

llegó la noche cerrada, chillando

con los relámpagos del turbión.





venres, 8 de maio de 2026

NA FONTE DO POMBO BRAVO

NA FONTE DO POMBO BRAVO

O recendo da cor, da aura da alba,

asoma, enxel, polos furados do Castelo,

abranguendo, amodo, o val baleiro.

Cousa de meigas.

 

Ou ti vés máis tarde hoxe, ou eu vou máis cedo.

 

Cada vez esquezo, máis axiña,

o que debería facer a toda présa.

Ben! Cousa de meigas!

 

E o pombo bravo non se deixa fotografar

no pousadoiro.

Cousa de meigas.

 

Rular e aceno do recendo,

que leva o río, murmurando:

“Non todo sae ben á primeira”.

Cousa de meigas.

 

Quen mo diría, quen mo dixera,

ou eu vou máis cedo hoxe, ou vés ti máis tarde.

Cousa de meigas.

 

E das entrañas do ermo seco

xorde o canto do manancial.

 

Rosma o trasno, moi baixo:

Cousa,

cousa de meigas!


EN LA FUENTE DEL TORCAZ

 

El aroma del color, de la aura del alba,

asoma, sencilla, por los agujeros del Castelo,

abarcando, despacio, el valle vacío.

                                                   Cosa de brujas.

 

O tú vienes más tarde hoy, o yo voy más temprano.

 

Cada vez olvido, más rápido,

lo que debería hacer a toda prisa.

                                                 Bien! Cosa de brujas!

 

Y el torcaz no se deja fotografiar en la alzadera.

                                                 Cosa de brujas.

 

Zureo y seña del aroma,

que lleva el río, murmurando:

“No todo sale bien a la primera.”

                                                 Cosa de brujas.

 

Quien me lo diría, quien me lo dijera,

o yo voy más temprano hoy, o vienes tú más tarde.

                                                 Cosa de brujas.

 

Y de las entrañas del yermo seco

surge el canto del manantial.

Susurra el trasgo, muy bajo:

                                                  “Cosa,

                                                   cosa de brujas!” 



sábado, 18 de abril de 2026

ABELORIOS DE ACIBECHE

"abelorios de acibeche"

 

Furtiva, deixei a palabra e marchei sen aceno de adeus.

 

Baixo da ponte o río.

 

Fraxilidade nas mans, etérea a voz rexa,

para darche toda a forza e o feitizo dos soños belidos,

cantigas de auga, feridas de lume na maxia do albor.

 

Cando cala o espello espésase o silencio da soidade,

así se esvaece o espírito, do que había que entender,

da beleza do segredo da palabra máxica.

Díxome a meiga, sorrindo ao cruzarnos camiño da fonte.

 

Rebentaban os cágados a tona das pucharcas,

facendo ferve-la auga.

 

Pecharon as portas da fonte negra para que non se ouvira

o borboriñar do remuíño no sumidoiro.

 

Axexando a palabra na boscaxe da verba

hai un espírito transparente, que esvara nas paredes.

 

Cada vez doe máis, cando das, sen xeito, 

                                                             cos soños do mar,

coas ondas contra o espello, que reflicte o murmurio,

                                                             pestanexa

e apágase a negro. 



mércores, 18 de marzo de 2026

NA GAIOLA DO MALVÍS

 O asubío do malvís I

 

Tolo anda o malvís fendendo o ar da xeada co asubío.

 

Ninfas mouras, de ás transparentes, e trasnos verdes

xogan co tempo ao pé da fonte no borboriñar rítmico da auga.

 

Fun camiñar no vento sen razóns, cos pés eivados de silencio

e escoitei ao malvís cantar, enfeitizando o luscofusco dende os loureiros.

 

Traio no vento os pés eivados co feitizo do asubío do malvís.

 

Vén de percorre-lo val o malvís e parou no amieiro ao pé da fonte,

acompasa-lo asubío coa cantiga da auga, onde ti xogabas

coas ninfas e os trasnos contraendo o tempo.

 

                                              Eu tamén parei ouví-la primavera

                                              entrar no val, cos pés eivados.

 

El SILBIDO DEL MALVÍS I

 

Loco anda el malvís hendiendo el aire de la helada con el silbido.

 

Ninfas morenas, de alas transparentes, y duendes verdes

juegan con el tiempo, junto a la fuente, en el gurgitar rítmico del agua.

 

Fui a caminar en el viento sin razones, con los pies heridos de silencio

y escuché al malvís cantar, hechizando el atardecer desde los laureles.

 

Traigo en el viento los pies heridos con el hechizo del silbido del malvís.

 

Viene de recorrer el valle el malvís y paró en el aliso al pie de la fuente,

acompasar el silbido con la cantiga del agua, donde tú jugabas

con las ninfas y los duendes contrayendo el tiempo.

 

                                                Yo también paré a oir la primavera

                                                entrar en el valle, con los pies heridos.



martes, 17 de febreiro de 2026

OSMANDO A PRIMAVERA

 "osmando a primavera"

Saen á noite voar os morcegos,

            inventar outros mundos

coas arelas dos soños,

que ceibaches no lume.

Feriron a mensaxeira

e non parou deixa-la raiola.

 

Vén muxindo o trebón

por riba dos montes azuis.

Vou na treboada

apañando raiolas

                      coma os paxaros.

Pasou o vento bruando

e deixou escrito no chan mollado

o cifrado da súa cantiga etérea.


A proa na mar negra,

no mar descoñecido

navego cos soños e as arelas,

buscando respostas imposíbeis

alén da moleza das cores.

 

Debuxos nas pedras,

pedras escritas coa lingua das ondas.

Dos ronseis infindos

xorde unha cantiga

                              fendendo o solpor.


Vinno voar,

pousou nunha camelia,

mirou para min,

foise contra a choiva

coa cor e o asubío no vento.

Unha bandada de xílgaros tolos

anda na raiola,

asubiándolle, coa cor, á choiva

nas maciñeiras núas.

Azuis escintilantes

os cristais íntimos da xeoda,

que se engarzan

nos soños belidos dos paxaros.


Fun no trebón

e volvín,

             mollado,

                           coa raiola.



PRESINTIENDO LA PRIMAVERA

 

Salen de noche a volar los murciélagos,

           a inventar otros mundos

con las ansias de los sueños,

que tiraste al fuego.

 

            Hirieron la mensajera

y no se paró a dejar el rayo de sol.

 

Viene mugiendo la tronada

por encima de los montes azules.

            Voy en la tormenta

cogiendo amaneceres

                      como los pájaros.

 

            Pasó el viento silbando

y dejó escrito en el suelo mojado

el cifrado de su cantiga etérea.

 

            La proa en la mar negra,

en el mar desconocido

navego con los sueños y los anhelos,

buscando respuestas imposibles

al otro lado de la molicie de los colores.

 

Dibujos en las piedras,

piedras escritas con la lengua de las ondas.

De las estelas infinitas

surge una cantiga

                              hendiendo el crepúsculo.

 

            Lo vi volar,

se posó en una camelia,

miró hacia mí,

se fue contra la lluvia

con el color y el trino en el viento.

 

            Una bandada de jilgueros locos

anda en el rayo de sol,

silbándole, con el color, a la lluvia

en los manzanos desnudos.

 

            Azules resplandecientes

los cristales íntimos de la geoda,

que se engarzan

en los sueños hermosos de los pájaros.

 

            Fui en la tormenta

y volví,

             mojado,

                           con un rayo de sol.



sábado, 17 de xaneiro de 2026

BUSCANDO A ILLA

NO MAR DOS OLLOS DO POLDRO

 

No chan frío da choiva, xace axeonllado o laio do poldro,

que se perdeu coa néboa no chan da choiva fría.

 

Ás veces chega un eco feble. Azul, un chío acompasado

risca unha filigrana na súa soidade.

 

Só na ceavoga lle gañan as ras aos sapos, non no canto!

Veñen os anxos á lagoa polas cantigas e marchan con elas

nas ás das couzas alén da liña do ceo.

Tamén eu quixera, baixo da pedra cantar co sapo pero,

que che hei dicir que ti non saibas da ceavoga?

 

Bebe a egua rubia da herba a néboa e acaríñaa o ceo;

sombras frías de choiva estarrecen o ermo.

 

Navegando coas moscas no mar dos ollos do poldro morto,

xa me dirás de que cor queres mañá a alba,

para rebenta-la beleza, rexia, do soño imposíbel.

 

Veño de lonxe mira-la néboa, para quedarme

collido ao recendo que trae a lúa nas ás da harpía.

Cantando os mares, contando as ondas, mirando a néboa.

 

Rematou a cantiga. O xograr sentou na ponte á sombra

e agradece, cun aceno da cabeza, a esmola que lle deixan,

para rebenta-la beleza, rexia, do soño imposíbel.

 

Azuis no mar dos ollos do poldro bravo buscando a illa.

 

Veño de lonxe ao alén, coas moscas, buscando a illa,

para conta-los mares,

                                para canta-las ondas

na néboa do mar dos ollos do poldro bravo,

buscando a illa.

 

Buscando

                                                       a illa.

 

EN EL MAR DE LOS OJOS DEL POTRO

 

En el suelo frío de la lluvia, yace arrodillado 

                                                      el lamento del potro,

que se perdió con la niebla en el suelo de la lluvia fría.

 

A veces llega un eco endeble. Azul, un trino acompasado

                                       traza una filigrana en su soledad.

 

Sólo en la ciaboga le ganan las ranas a los sapos, 

                                                                    no en el canto!

Vienen los ángeles a la laguna por las cantigas

y marchan con ellas en las alas de las polillas 

                         al otro lado de la línea del cielo.

También yo quisiera, bajo la piedra cantar con el sapo pero,

que te he decir que tú no sepas de la ciaboga?

 

Bebe la yegua rojiza de la hierba la niebla y la acaricia el cielo;

sombras frías de lluvia estremecen el yermo.

 

Navegando con las moscas  

                                      en el mar de los ojos del potro muerto,

ya me dirás de que color quieres mañana el alba,

para reventar la belleza, regia, del sueño imposible.

 

Vengo de lejos mirar la niebla, para quedarme

cogido al aroma que trae la luna en las alas de la harpía.

Cantando los mares, contando las ondas, mirando la niebla.

 

Remató la cantiga. El juglar se sienta en el puente a la sombra

y agradece, con una señal de la cabeza, 

                                                              la limosna que le dejan,

para reventar la belleza, regia, del sueño imposible.

 

Azules en el mar de los ojos del potro bravo buscando la isla.

 

Vengo de lejos al otro lado, con las moscas, buscando la isla,

para contar los mares,

                                               para cantar las ondas

en la niebla del mar de los ojos del potro bravo,

buscando la isla.

 

Buscando

                                                                                   la isla.

Muíños, 17xan26