sábado, 15 de xuño de 2024

 𝐎 𝐌𝐀𝐑 𝐃𝐀 𝐒𝐎𝐈𝐃𝐀𝐃𝐄

 

 𝐗𝐢𝐫𝐨́𝐯𝐚𝐠𝐨 𝐝𝐨𝐬 𝐜𝐚𝐦𝐢𝐧̃𝐨𝐬,

𝐩𝐞𝐝𝐢𝐧𝐝𝐨 𝐞𝐬𝐦𝐨𝐥𝐚

               𝐧𝐚𝐬 𝐞𝐧𝐜𝐫𝐮𝐜𝐢𝐥𝐥𝐚𝐝𝐚𝐬

               𝐞 𝐧𝐚𝐬 𝐩𝐫𝐚𝐳𝐚𝐬

                        𝐝𝐨𝐬 𝐦𝐞𝐫𝐜𝐚𝐝𝐨𝐬.

........................................................

𝐏𝐚𝐫𝐨𝐮 𝐟𝐚𝐥𝐚𝐫

𝐜𝐨𝐦𝐢𝐠𝐨 𝐨 𝐭𝐫𝐚𝐬𝐧𝐨,

               𝐧𝐨 𝐦𝐞𝐝𝐢𝐨

               𝐝𝐚 𝐩𝐨𝐧𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐥𝐥𝐚.

........................................................

𝐅𝐮𝐧 𝐚𝐨 𝐜𝐚𝐧𝐭𝐢𝐥

               𝐩𝐨𝐫 𝐯𝐞𝐫 𝐚𝐧𝐝𝐚𝐫 𝐚 𝐦𝐚𝐫

               𝐞 𝐧𝐚𝐯𝐞𝐠𝐚-𝐥𝐚𝐬 𝐨𝐧𝐝𝐚𝐬.

........................................................

𝐕𝐨𝐥𝐯𝐢́𝐧 𝐜𝐚𝐧𝐬𝐨

𝐫𝐞𝐩𝐨𝐮𝐬𝐚𝐫 𝐧𝐚𝐬 𝐭𝐮́𝐚𝐬 𝐨𝐧𝐝𝐚𝐬,

𝐧𝐨𝐧 𝐡𝐚𝐛𝐢́𝐚 𝐧𝐢𝐧𝐠𝐮𝐞́𝐧.

........................................................

𝐍𝐨𝐧 𝐡𝐚𝐛𝐢́𝐚 𝐧𝐢𝐧𝐠𝐮𝐞́𝐧

𝐧𝐚𝐬 𝐭𝐮́𝐚𝐬 𝐨𝐧𝐝𝐚𝐬.

........................................................

𝐍𝐨 𝐦𝐞𝐝𝐢𝐨

               𝐝𝐚 𝐩𝐨𝐧𝐭𝐞 𝐯𝐞𝐥𝐥𝐚

𝐩𝐚𝐫𝐨𝐮 𝐟𝐚𝐥𝐚𝐫

𝐜𝐨𝐦𝐢𝐠𝐨 𝐨 𝐭𝐫𝐚𝐬𝐧𝐨.

........................................................

𝐅𝐮𝐧 𝐚𝐨 𝐜𝐚𝐧𝐭𝐢𝐥

               𝐩𝐨𝐫 𝐯𝐞-𝐥𝐚 𝐦𝐚𝐫 𝐚𝐧𝐝𝐚𝐫,

𝐞 𝐧𝐚𝐯𝐞𝐠𝐮𝐞𝐢 𝐚𝐬 𝐨𝐧𝐝𝐚𝐬,

........................................................

𝐞 𝐧𝐚𝐯𝐞𝐠𝐮𝐞𝐢 𝐚𝐬 𝐨𝐧𝐝𝐚𝐬

𝐝𝐨 𝐦𝐚𝐫 𝐝𝐚 𝐬𝐨𝐢𝐝𝐚𝐝𝐞.

 


 

xoves, 30 de maio de 2024

  A DOR DA LÚA


                                           De noite

os fachos da estrada,

                                                            os teus ollos

                                                            de lume

                                                            acendidos;

 

na auga do río

ferven os reflexos

                                                            da lúa.

 

Quen chamou,

para a xeada

                                                            desta noite,

                                                            ás avelaíñas?

 

Sospeita da dor,

                                                            que mana

cun laio da fonte;

 

cargando os soños

                                                            da ardora

                                                            dos fachos,

que quere ser lúa.

 

Coma ti,

no río,

                                                            esvaese

a ardora dos fachos.

 

Avelaíñas

á lúa acesa

dos teus ollos de lume.

 

 


 

 


domingo, 12 de maio de 2024

 

PAPAVENTOS

 

I

Polos vidros rotos da casa vella

saen ao ceo os soños

e volven,

e regresan

non dramatizando o adeus (sinistro).

 

II

Un milleiro de verbas

perdidas no esquecemento,

que foi sentimento,

un milleiro etéreo

coas campás do val.

 

III

Chiando ledos

os paxaros da liberdade

veñen do val do paradiso,

onde xermolan os poemas.

 

IV

A nena eivada xoga cos soños

e fai fermosos versos

encadeados no ar,

coma enxeis papaventos.

 

Papaventos moi febles,

ensarillados,

voan os soños.




mércores, 27 de marzo de 2024

vertixe

 

𝐒𝐎𝐌𝐁𝐑𝐀𝐒 𝐅𝐑𝐈́𝐀𝐒

 

𝐏𝐚𝐬𝐚𝐧, 𝐚 𝐜𝐚𝐛𝐚𝐥𝐨 𝐝𝐚 𝐥𝐮𝐳,

𝐚𝐬 𝐬𝐨𝐦𝐛𝐫𝐚𝐬 𝐟𝐫𝐢́𝐚𝐬 𝐩𝐨𝐥𝐨𝐬 𝐯𝐢𝐝𝐫𝐨𝐬 𝐝𝐚 𝐟𝐢𝐞𝐬𝐭𝐫𝐚;

𝐫𝐞𝐜𝐨𝐥𝐥𝐞𝐧𝐝𝐨, 𝐝𝐞 𝐟𝐞𝐫𝐫𝐨, 𝐨𝐬 𝐚𝐥𝐢𝐜𝐞𝐫𝐜𝐞𝐬,

𝐝𝐞𝐢𝐭𝐚́𝐧𝐝𝐨𝐨𝐬 𝐧𝐚 𝐡𝐞𝐫𝐛𝐚


𝐞 𝐝𝐞𝐢𝐱𝐚𝐧 𝐚 𝐦𝐮́𝐬𝐢𝐜𝐚, 𝐞𝐧𝐱𝐞𝐥, 𝐝𝐚 𝐯𝐞𝐫𝐛𝐚

𝐩𝐞𝐧𝐝𝐮𝐫𝐚𝐝𝐚 𝐝𝐨 𝐜𝐞𝐨 𝐩𝐨𝐫 𝐝𝐞𝐫𝐫𝐢𝐛𝐚 𝐝𝐨 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐨,

𝐨𝐧𝐝𝐞 𝐬𝐞 𝐞𝐬𝐥𝐮́𝐞𝐧 𝐨𝐬 𝐫𝐨𝐧𝐬𝐞𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐬 𝐚𝐫𝐞𝐥𝐚𝐬.

.........................................................................

 

                                 𝐈́𝐚𝐬 𝐜𝐨𝐧 𝐩𝐫𝐞́𝐬𝐚?

                                 𝐍𝐨𝐧! 𝐈́𝐚 𝐬𝐨́!

.........................................................................

 

𝐌𝐞𝐧𝐭𝐫𝐞𝐬 𝐟𝐚𝐥𝐚𝐦𝐨𝐬 𝐥𝐨𝐢𝐭𝐚𝐧 𝐧𝐨 𝐜𝐞𝐨 𝐨𝐬 𝐧𝐮𝐛𝐞𝐢𝐫𝐨𝐬

𝐩𝐨𝐫 𝐚𝐛𝐫𝐢𝐫𝐬𝐞 𝐩𝐚𝐬𝐨, 𝐬𝐞𝐧 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐨, 𝐜𝐚𝐫𝐚 𝐚́ 𝐫𝐚𝐢𝐨𝐥𝐚,

                                                        𝐟𝐮𝐱𝐢𝐝𝐢́𝐚,

𝐪𝐮𝐞 𝐱𝐚 𝐯𝐚𝐢 𝐚𝐜𝐨𝐥𝐚́,

                                 𝐪𝐮𝐞 𝐱𝐚 𝐬𝐞 𝐟𝐨𝐢.

.........................................................................

 

𝐆𝐚́𝐫𝐠𝐨𝐥𝐚𝐬, 𝐪𝐮𝐞 𝐠𝐚𝐫𝐝𝐚𝐧 𝐚 𝐜𝐚𝐫𝐫𝐚𝐱𝐞, 𝐟𝐞𝐫𝐚,

𝐝𝐨 𝐯𝐞𝐧𝐭𝐨 𝐞 𝐝𝐚 𝐜𝐡𝐨𝐢𝐯𝐚,

                                 𝐧𝐚 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐢𝐱𝐞

𝐨𝐧𝐝𝐞 𝐱𝐞𝐫𝐦𝐨𝐥𝐚𝐧

                                 𝐟𝐚𝐜𝐢𝐚𝐧𝐚𝐬 𝐞 𝐦𝐨𝐬𝐚𝐢𝐜𝐨𝐬.

.........................................................................

 

                                 𝐄 𝐚𝐥𝐨́ 𝐢𝐦𝐨𝐬,

                                                   𝐬𝐨𝐦𝐛𝐫𝐚𝐬 𝐟𝐫𝐢́𝐚𝐬,

                                 𝐩𝐚𝐫𝐚 𝐯𝐨𝐥𝐯𝐞𝐫,

                                                   𝐬𝐞𝐧 𝐩𝐫𝐞́𝐬𝐚𝐬,

                                 𝐩𝐨𝐥𝐨𝐬 𝐫𝐨𝐧𝐬𝐞𝐢𝐬, 𝐞𝐬𝐟𝐮𝐦𝐚𝐝𝐨𝐬,

 

                                                            𝐝𝐚𝐬 𝐚𝐫𝐞𝐥𝐚𝐬.



domingo, 25 de febreiro de 2024

 

𝙉𝘼 𝘼𝙍𝙀𝘼 𝘿𝘼 𝙋𝙍𝘼𝙄𝘼 𝘿𝙊 𝙄𝙉𝙑𝙀𝙍𝙉𝙊

 

𝘾𝙤𝙨 𝙥𝙚́𝙨 𝙛𝙚𝙣𝙙𝙚𝙣𝙙𝙤 𝙤𝙨 𝙧𝙚𝙛𝙡𝙚𝙭𝙤𝙨 𝙙𝙖𝙨 𝙥𝙪𝙘𝙝𝙖𝙧𝙘𝙖𝙨 𝙣𝙚𝙜𝙧𝙖𝙨,

𝙣𝙖 𝙥𝙧𝙖𝙞𝙖 𝙙𝙤 𝙞𝙣𝙫𝙚𝙧𝙣𝙤

𝙫𝙤𝙪 𝙧𝙤𝙢𝙥𝙚𝙣𝙙𝙤 𝙤 𝙩𝙚𝙢𝙥𝙤 𝙘𝙤𝙨 𝙨𝙤𝙣̃𝙤𝙨.

 

𝘾𝙤𝙨 𝙨𝙤𝙣̃𝙤𝙨 𝙧𝙤𝙢𝙥𝙚𝙣𝙙𝙤 𝙤 𝙩𝙚𝙢𝙥𝙤

𝙘𝙝𝙤𝙫𝙚 𝙣𝙖 𝙥𝙧𝙖𝙞𝙖 𝙙𝙤 𝙞𝙣𝙫𝙚𝙧𝙣𝙤.

 

𝙇𝙖𝙞𝙤 𝙝𝙪𝙢𝙞𝙡𝙙𝙚 𝙙𝙪𝙣 𝙢𝙞𝙡𝙡𝙚𝙞𝙧𝙤 𝙙𝙚 𝙛𝙤𝙧𝙢𝙞𝙜𝙖𝙨,

𝙦𝙪𝙚 𝙨𝙚 𝙛𝙖𝙞 𝙗𝙚𝙧𝙧𝙤 𝙚𝙛𝙚́𝙢𝙚𝙧𝙤

 

𝙚 𝙧𝙚𝙢𝙚𝙭𝙚 𝙖𝙨 𝙡𝙚𝙢𝙗𝙧𝙖𝙣𝙯𝙖𝙨, 𝙚 𝙛𝙖𝙜𝙤𝙘𝙞𝙩𝙖 𝙤 𝙚𝙨𝙦𝙪𝙚𝙘𝙚𝙢𝙚𝙣𝙩𝙤

𝙚 𝙖 𝙘𝙤𝙢𝙪𝙣̃𝙤́𝙣 𝙙𝙖 𝙖𝙢𝙞𝙯𝙖𝙙𝙚,

𝙣𝙖 𝙥𝙧𝙖𝙞𝙖 𝙙𝙤 𝙞𝙣𝙫𝙚𝙧𝙣𝙤.

 

𝙑𝙤𝙪 𝙘𝙖𝙢𝙞𝙣̃𝙤 𝙙𝙖 𝙘𝙝𝙤𝙞𝙫𝙖, 𝙛𝙖𝙡𝙖𝙣𝙙𝙤 𝙘𝙤𝙖 𝙘𝙝𝙤𝙞𝙫𝙖,

𝙚𝙨𝙘𝙤𝙞𝙩𝙖́𝙣𝙙𝙤𝙖.

 

𝘾𝙝𝙤𝙫𝙚!

 

𝙉𝙖 𝙖𝙧𝙚𝙖 𝙙𝙖 𝙥𝙧𝙖𝙞𝙖 𝙫𝙤𝙪 𝙧𝙤𝙢𝙥𝙚𝙣𝙙𝙤 𝙤 𝙩𝙚𝙢𝙥𝙤 𝙘𝙤𝙨 𝙨𝙤𝙣̃𝙤𝙨.

 

𝘾𝙤𝙨 𝙨𝙤𝙣̃𝙤𝙨 𝙧𝙤𝙢𝙥𝙚𝙣𝙙𝙤 𝙤 𝙩𝙚𝙢𝙥𝙤 𝙣𝙖 𝙥𝙧𝙖𝙞𝙖 𝙙𝙤 𝙞𝙣𝙫𝙚𝙧𝙣𝙤.

 

𝙑𝙤𝙪 𝙘𝙖𝙢𝙞𝙣̃𝙤 𝙙𝙖 𝙘𝙝𝙤𝙞𝙫𝙖, 𝙛𝙖𝙡𝙖𝙣𝙙𝙤 𝙘𝙤𝙣 𝙚𝙡𝙖, 𝙚𝙨𝙘𝙤𝙞𝙩𝙖́𝙣𝙙𝙤𝙖.

 

𝘾𝙤𝙨 𝙥𝙚́𝙨 𝙛𝙚𝙣𝙙𝙚𝙣𝙙𝙤 𝙤𝙨 𝙧𝙚𝙛𝙡𝙚𝙭𝙤𝙨

𝙣𝙤 𝙚𝙨𝙥𝙚𝙡𝙡𝙤 𝙙𝙖𝙨 𝙥𝙪𝙘𝙝𝙖𝙧𝙘𝙖𝙨 𝙣𝙚𝙜𝙧𝙖𝙨.

 

 

𝙉𝙖 𝙥𝙧𝙖𝙞𝙖 𝙙𝙤 𝙞𝙣𝙫𝙚𝙧𝙣𝙤 𝙫𝙤𝙪 𝙧𝙤𝙢𝙥𝙚𝙣𝙙𝙤 𝙤 𝙩𝙚𝙢𝙥𝙤 𝙘𝙤𝙨 𝙨𝙤𝙣̃𝙤𝙨.

 

𝘾𝙤𝙨 𝙨𝙤𝙣̃𝙤𝙨 𝙧𝙤𝙢𝙥𝙚𝙣𝙙𝙤 𝙤 𝙩𝙚𝙢𝙥𝙤, 𝙘𝙝𝙤𝙫𝙚, 𝙣𝙖 𝙖𝙧𝙚𝙖 𝙙𝙖 𝙥𝙧𝙖𝙞𝙖.