No peirao os nenos inseríronlle nas velas e no
mascarón de proa,
rumbos imaxinarios e seguía a travesía por
soños descoñecidos
na proba abstracta do porrón de vidro,
para move-la rosa dos
ventos no gobernallo
e crear, a eito, novos
ronseis de fantasía.
Marchei singrar de novo as brancas horas,
mornas,
do
reloxo das ondas,
só pola cor azul do recendo da mar, que
abrangue o tempo
dende
o alén das idades e dos deuses.
Vivir nos soños baleiros argallando andrómenas
incríbeis,
sen quen me retrotraia ao son das ás dos
morcegos,
nin eu ser quen de me remontar no sino do facho
amarelo,
neste enfebrecido fado etéreo, que herdei dos
ventos,
nunha espiral, sen xeito, dándolle as mesmas
voltas
ao mesmo veo, variando as cores e as
transparencias,
navegando o mar de sempre, que sempre, sempre é
outro
no milagre do alento, acendendo unha luz, nova
cada día
nos
eidos do esquecemento.
Despois de ter o rumbo feito algo se torceu
no
compás da balea piloto
e a
manda acabou varada no taro, sen hálito.
Baixamar de auga doce na baía, berro inane de chamada
ao fondo infindo azul, perdéndose,
enguedellada nos cons da bocana
ao
pé da atalaia.
As patas da garza negra escriben, sen luz, con
letra miúda
enriba das ondas cantigas da amores prohibidos.
Bicos roubados á vertixe do cantil branco.
Fun buscar máis soños e non achei a saída de volta.
