MAXESTOSA AFOUTEZA DA COUZA AZUL
(buscando
o solsticio)
No
transinfindo do son límpidas transparencias
navegan
no silencio etéreo das ás das couzas azuis.
Polo
cantil revertido da retorta vén berrando, xordo,
o
trebón, fendendo o silencio da soidade.
Contra
as fiestras baleiras estoura o recendo do voo
silandeiro
da palabra e vaise, levando os soños
dela namorados.
A
luz oblicua do solpor tingue de ouro
as ás da couza azul.
Abandoneina,
fuxidía, belida couza efémera,
alambicando
o ar, sen tempo, ao redor do cumio
do
monte Castelo, mentres viña a choiva.
Pechouse
de néboa o val, vén de norte a choiva
polo
río cunha cantiga fría no murmurio da auga.
Deixei
ir, belida, a palabra ceibe, voar no ceo,
para
traer, de volta, a choiva ao páramo ermo,
cun
empurrón máis ao infindo, para deixar saír a alma.
Remexendo
coa luz tola as sombras do acubillo
chegou
a noite pecha, berrando cos lóstregos.
do trebón.
MAJESTUOSO
AFÁN DE LA POLILLA AZUL
(buscando
el solsticio)
En
el transfinito del son, límpidas, transparencias
navegan en el silencio etéreo
de las alas de las polillas
azules.
Por
el acantilado revertido de la Retorta
viene chillando, sordo, el turbión,
hendiendo el silencio de la
soledad.
Contra
las ventanas vacías explota el aroma
del
vuelo callado de la palabra y se va,
llevando los sueños de ella enamorados.
La
luz oblicua del atardecer tiñe de oro
las alas de la falena azul.
La
abandoné, huidiza, bella polilla efímera,
alambicando
el aire, sin tiempo, alrededor
de la cumbre del monte Castelo,
mientras venía la lluvia.
para
traer, de vuelta, la lluvia al páramo yermo,
con un empellón más al infinito,
para dejar salir el alma.
Batiendo,
con la luz loca, las sombras del cobijo
llegó la noche cerrada,
chillando
con los relámpagos del turbión.