venres, 12 de xuño de 2026

SOLSTICIO

 MAXESTOSA AFOUTEZA DA COUZA AZUL

(buscando o solsticio)

 

No transinfindo do son límpidas transparencias

navegan no silencio etéreo das ás das couzas azuis.

 

Polo cantil revertido da retorta vén berrando, xordo,

o trebón, fendendo o silencio da soidade.

 

Contra as fiestras baleiras estoura o recendo do voo

silandeiro da palabra e vaise, levando os soños

dela namorados.

 

A luz oblicua do solpor tingue de ouro

as ás da couza azul.

 

Abandoneina, fuxidía, belida couza efémera,

alambicando o ar, sen tempo, ao redor do cumio

do monte Castelo, mentres viña a choiva.

 

Pechouse de néboa o val, vén de norte a choiva

polo río cunha cantiga fría no murmurio da auga.

 

Deixei ir, belida, a palabra ceibe, voar no ceo,

para traer, de volta, a choiva ao páramo ermo,

cun empurrón máis ao infindo, para deixar saír a alma.

 

Remexendo coa luz tola as sombras do acubillo

chegou a noite pecha, berrando cos lóstregos.

do trebón.

 

 

MAJESTUOSO AFÁN DE LA POLILLA AZUL

(buscando el solsticio)

 

En el transfinito del son, límpidas, transparencias

navegan en el silencio etéreo

de las alas de las polillas azules.

 

Por el acantilado revertido de la Retorta

viene chillando, sordo, el turbión,

hendiendo el silencio de la soledad.

 

Contra las ventanas vacías explota el aroma

del vuelo callado de la palabra y se va,

llevando los sueños de ella enamorados.

 

La luz oblicua del atardecer tiñe de oro

las alas de la falena azul.

 

La abandoné, huidiza, bella polilla efímera,

alambicando el aire, sin tiempo, alrededor

de la cumbre del monte Castelo,

mientras venía la lluvia.

 

 Dejé ir, hermosa, la palabra libre, volar en el cielo,

para traer, de vuelta, la lluvia al páramo yermo,

con un empellón más al infinito,

para dejar salir el alma.

 

Batiendo, con la luz loca, las sombras del cobijo

llegó la noche cerrada, chillando

con los relámpagos del turbión.





Ningún comentario:

Publicar un comentario